Schelvis

Herkenning

De schelvis is een kabeljauwachtige met een kenmerkende zwarte zijlijn (in tegenstelling tot de witte zijlijn van kabeljauw) en een donkere vlek boven de borstvin — de zogenaamde ‘duimafdruk van Sint-Pieter’. Het lichaam is zilvergrijs met een donkere rug en een kleine kinbaard. De bovenkaak steekt iets uit over de onderkaak. Schelvis wordt tot 112 cm, doorgaans 30 tot 50 cm.

Gedrag & leefwijze

De schelvis leeft in scholen dicht boven de zeebodem op 40 tot 200 meter diepte. Hij voedt zich met bodemdieren: wormen, schelpdieren, zeesterren, krabben en kleine vis. Schelvis bijt gretig en zonder terughoudendheid toe op aangeboden aas. De soort komt voor in de noordelijke Noordzee en trekt seizoensgerelateerd naar ondiepere wateren.

Vistechnieken

Schelvis wordt voornamelijk vanaf een boot gevangen:

• Paternoster met garnaal of mossel: Een tweehakig paternostertuig met verse garnaal, mossel of zeeduizendpoot.
• Pilkvissen: Pilkers in combinatie met een beadhakje of korte bijlijn met aas.
• Diepzeevissen: Op wrakken en harde gronden in de noordelijke Noordzee.

In Nederland

De schelvis is minder algemeen dan kabeljauw in de zuidelijke Noordzee maar wordt regelmatig gevangen bij bootvissen vanaf IJmuiden, Scheveningen en de Zeeuwse havens. De soort prefereert koeler en dieper water. Culinair is schelvis zeer geliefd voor fish & chips en gerookte schelvis (finnan haddie).