Fint

Herkenning

De fint is een haringachtige van 25 tot 40 cm (tot maximaal 60 cm) met een zilverkleurig, zijdelings afgeplat lichaam. De rug is blauwgroen, de flanken zilverig met een rij van vier tot acht donkere vlekken achter het kieuwdeksel — dit vlekkenpatroon onderscheidt de fint van de gewone haring, die hooguit één vlek heeft. De buik heeft een scherpe kiel van gekielde schubben. De onderkant van de kaak steekt duidelijk uit voorbij de bovenkant. De schubben zijn groot en lossen makkelijk los bij aanraking.

Gedrag & leefwijze

De fint is een anadrome trekvis: hij leeft in zee en estuaria, maar trekt in het voorjaar de rivieren op om te paaien. De paai vindt plaats van mei tot juli in zoet of licht brak water, bij voorkeur op grind- en zandbodems in de getijdenzone van rivieren. Het paaien gebeurt 's nachts aan het wateroppervlak met veel gespetter. De fint voedt zich met plankton, kleine garnalen en vislarven. Jonge finten groeien op in estuaria en trekken in hun eerste of tweede jaar naar zee. Volwassen dieren keren jaarlijks terug naar de rivieren waar ze geboren zijn.

In Nederland

De fint is beschermd onder de Europese Habitatrichtlijn (Bijlage II en V) en staat op de Nederlandse Rode Lijst als kwetsbaar. Historisch was de fint een talrijke trekvis in de Nederlandse rivieren — in de 19e eeuw werden er duizenden per seizoen gevangen. Door watervervuiling, dammen en stuwen is de soort sterk achteruitgegaan. Dankzij schoner water en vispassages keert de fint langzaam terug in de Rijn, Maas en hun estuaria. De Haringvliet en de Westerschelde zijn belangrijke gebieden. De fint mag niet worden gevangen door sportvissers — bij accidentele vangst moet de vis onmiddellijk worden teruggezet.