Herkenning
De hondshaai is een kleine, slanke haai die meestal rond de 60 cm meet en uitzonderlijk een meter lang wordt. De rug is zandkleurig tot lichtbruin en dicht bezaaid met talloze kleine donkere vlekjes die tot op de vinnen doorlopen; de buik is roomwit. De huid voelt duidelijk ruw aan — als schuurpapier — door de fijne huidtandjes. Kenmerkend zijn de twee brede huidflappen bij de neusgaten, die als een gordijn tot aan de bovenlip doorlopen, en de beide kleine rugvinnen die opvallend ver naar achteren staan. De ogen zijn klein en donker.
Gedrag & leefwijze
Het is een bodemsoort van zand-, grind- en modderbodems, meestal tussen de tien en honderd meter diep, incidenteel veel dieper. Overdag ligt hij vaak stil op de bodem, vaak in een losse kronkel; 's nachts gaat hij op zoek naar krabben, garnalen, borstelwormen, inktvis en kleine vissen. De hondshaai legt eikapsels — de taaie, hoornachtige zakjes met lange krulranken die je soms aanspoelend op het strand vindt. Die ranken haken zich vast aan wier of een wrak, waar het embryo vijf tot elf maanden blijft zitten, afhankelijk van de watertemperatuur.
In Nederland
De hondshaai is verreweg de algemeenste haai van de Nederlandse Noordzee en komt langs de hele kust voor, tot in de Oosterschelde en de Voordelta. Juist omdat hij zo algemeen is, wordt hij regelmatig als bijvangst gevangen door zeehengelaars. Anders dan de meeste haaien in dit gebied is de soort niet bedreigd. VisScanner markeert hem desondanks als terugzetsoort: haaien en roggen groeien traag, planten zich laat voort en krijgen weinig jongen, en Sportvisserij Nederland zet in op terugzetten van alle haaien en roggen in de Noordzee. Houd hem horizontaal, ondersteun het lichaam, vermijd de kieuwen en zet hem snel terug — de ruwe huid kan schuren, maar de vis zelf is niet gevaarlijk.
